Οικουμενισμός και πόλεμος

Alberto Giovanni Biuso - 13 Μαρτίου 2026

Πηγή: GRECE Ιταλίας

Οι οικουμενικές αξιώσεις της Αγγλοσαξονικής Δύσης δείχνουν τώρα το πραγματικό τους πρόσωπο, που είναι αυτές της εξόντωσης. Η Γάζα και η Παλαιστίνη, ο παλαιστινιακός λαός που εξαφανίζεται από προσώπου Γης (της γης του), αντιπροσωπεύουν την οριστική απόδειξη της αληθινής ουσίας του οικουμενισμού που μισεί τη διαφορετικότητα. Μετά τη Γάζα - τη μεγαλύτερη γενοκτονία και έγκλημα στη σύγχρονη ιστορία - κάθε νομικό επιχείρημα της Αγγλοσαξονικής Δύσης και κάθε ισχυρισμός για ηθική πρωτοκαθεδρία φαίνεται απλώς τραγικός και γκροτέσκο. Ο καπιταλισμός χωρίς έδαφος, η οικονομία χωρίς γη, παίρνουν το έδαφος και τη γη από έναν λαό που τους κατοικεί εδώ και αιώνες, με σαφή πρόθεση να μετατρέψουν αυτό το έδαφος και τη γη σε εμπορικά κέντρα και αλυσίδες πολυτελών ξενοδοχείων όπου οι Δυτικοί μπορούν να περάσουν τις διακοπές τους και τα χρυσά γηρατειά τους.

Όλα αυτά δεν είναι η λαογραφία ενός προέδρου των ΗΠΑ, όλα αυτά είναι η διάλυση που φέρνει πάντα μαζί της η κυριαρχία της χρηματιστικής (όπως ο Αριστοτέλης ονόμαζε τα χρηματοοικονομικά).

Σε αυτό το άρθρο, προσπάθησα να επισημάνω την τεράστια ευθύνη —έστω και σε επίπεδο δουλικότητας— που είχαν και συνεχίζουν να έχουν τα εκτόπλασματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (συμπεριλαμβανομένων των Ιταλών πολιτικών υπευθύνων λήψης αποφάσεων όλων των πεποιθήσεων) στην οριστική κατάρρευση των αρχών της Βεστφαλίας: μη παρέμβαση στις υποθέσεις άλλων κρατών. Αυτές οι αρχές εγγυήθηκαν στην ήπειρό μας μια μακρά ειρήνη.

Τὸ ἀνικανοποίητο τῶν νέων ἀνθρώπων πρέπει νὰ μᾶς προβληματίση γιὰ τὴν ποιότητα τῆς προσφερομένης ἀπὸ μᾶς διδαχῆς καὶ ἀγωγῆς

Μακαριστοῦ Γέροντος Γεωργίου Καψάνη, «Ὀρθοδοξία καὶ Οὑμανισμός - Ὀρθοδοξία καὶ Παπισμός»

Τὸ λάθος τῶν συγχρόνων οὑμανισμῶν, ὅλων τῶν ἀποχρώσεων, εἶναι ὅτι προσπαθοῦν νὰ κάνουν τὸν ἄνθρωπο νὰ ξεχάση τὴν θεία καταγωγή του καὶ τὸν θεῖο προορισμό του, τὸν εἰκονικό του χαρακτῆρα.

Ἐν ὀνόματι τῆς προόδου, τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς δικαιοσύνης, τὸν φυλακίζουν στὸ φθαρτό, στὸ πρόσκαιρο, στὸ μάταιο, στὸ πεπερασμένο. Τοῦ κόβουν τὰ φτερά. Προσπαθοῦν νὰ στρέψουν τὸν θεῖο δυναμισμό του καὶ τὴν ἐρωτική του δίψα σὲ δραστηριότητες ἐγκόσμιες, ὄχι ἴσως κακές, ἀλλὰ ἀνεπαρκεῖς καὶ περιορισμένες γιὰ νὰ πληρώσουν τὸν θεόπλαστο ἄνθρωπο καὶ θεούμενο ζῶον. Προσπαθοῦν ἐπίσης νὰ τὸν πείσουν ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι αὐτοθεός, αὐτόνομος, αὐτάρκης, αὐτοολοκληρούμενος. Πρόκειται δηλαδὴ γιὰ τὴν ἴδια τήν ἁμαρτία τοῦ Ἀδάμ, τὴν αὐτοθέωσι, τὸν ἐγωισμό. Ἐδῶ βρίσκεται ἡ οὐσία τῆς ἐκκοσμικευμένης φιλοσοφίας, ἠθικῆς, πολιτικῆς. Αὐτὴ ἡ φιλοσοφία ὑπόκειται καὶ στὴν προσπάθεια ὀργανώσεως τῆς ζωῆς ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἀπαρχὴ τῆς ὁποίας εἶναι ὁ πολιτικὸς γάμος. Ἡ ἐκκοσμίκευσις εἶναι προϊὸν τοῦ δυτικοῦ ἀθεϊσμοῦ, ποὺ σὰν ἀρρώστια ἀρχίζει νὰ τρώη τὸ σῶμα τοῦ ὀρθοδόξου λαοῦ μας. Τὸ λυπηρὸ εἶναι ὅτι ὑπάρχουν σήμερα πολιτικὲς φιλοσοφίες ποὺ ὄχι ἁπλῶς δὲν καταπολεμοῦν ἢ ἀνέχονται τὴν ἐκκοσμίκευσι ποὺ ἀλλοιώνει τὴν ἑλληνορθόδοξο παράδοσι καὶ ταυτότητά μας, ἀλλὰ καὶ ἔχουν ὡς πρόγραμμα νὰ τὴν ἐπιβάλουν στὸν λαὸ δυναμικὰ μὲ τὰ μέσα ἐπικοινωνίας.

Πρέπει ὅμως νὰ σημειώσουμε ὅτι καὶ ἀπὸ ἐμᾶς γίνεται κάποτε... ἕνα λάθος. Ἡ ὀρθόδοξος ἀγωγὴ τῆς θεώσεως κάτω ἀπὸ τὴν ἐπίδρασι τοῦ δυτικοῦ χριστιανισμοῦ ἀντικαθίσταται ἀπὸ τὴν ἀγωγὴ τῆς ἠθικῆς καλλιτερεύσεως. Ἡ ἀγωγὴ τῆς ἠθικῆς καλλιτερεύσεως ἢ τῆς φυσικῆς καὶ ἠθικῆς θεώσεως, εἶναι ἀνθρωποκεντρική, ἀκόμη καὶ ὅταν ἔχη θρησκευτικὸ χαρακτῆρα, δὲν διαφέρει οὐσιωδῶς ἀπὸ τὶς ἠθικὲς ἀγωγὲς τῶν ἀθέων οὑμανισμῶν, δὲν εἶναι ἐκκλησιαστικὴ οὔτε λειτουργική, δὲν ἀναδεικνύει θεωμένους ἀνθρώπους, ἀλλὰ «καθώς - πρέπει» μικροαστοὺς χριστιανούς, βασίζεται στὴν ἀνθρωπίνη ἠθικὴ δραστηριότητα καὶ ὄχι στὴν ἐνέργεια τῆς ἀκτίστου Χάριτος τοῦ Θεοῦ, δὲν ἐξάγει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν ἐγωκεντρισμό, δὲν τοῦ παρέχει τὴν ἐμπειρία τῆς θείας Χάριτος, δὲν τοῦ μεταδίδει τὸν θεῖο ἔρωτα, δὲν τὸν βοηθεῖ νὰ προχωρήση στὴν ἀληθινὴ προσευχὴ καὶ κοινωνία μὲ τὸν Θεό.

Η παγίδα του «κακού ηγέτη»

Αλ Τζαζίρα

Η μετατροπή των ηγετών σε σύμβολα του κακού καθιστά ευκολότερο να δικαιολογηθεί η παρέμβαση, ενώ παράλληλα καθιστά ευκολότερο να αγνοηθούν οι συνέπειες.

Πενθούντες κρατούν αφίσες που απεικονίζουν τον Αγιατολάχ Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, δεξιά στις αφίσες, τον διάδοχο του εκλιπόντος πατέρα του, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, αριστερά στις αφίσες, ως ανώτατο ηγέτη, κατά τη διάρκεια της κηδείας ανώτερων Ιρανών στρατιωτικών αξιωματούχων και πολιτών που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της αμερικανοϊσραηλινής εκστρατείας στην Τεχεράνη, Ιράν, Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2026 [AP Photo/Vahid Salemi]

Από τον Σομντίπ Σεν

Ασιατικές Σπουδές στην Αφρική στο Πανεπιστήμιο της Πρετόρια.

Δημοσιεύτηκε στις 13 Μαρτίου 202613 Μαρ 2026

Σήμερα βρισκόμαστε για άλλη μια φορά παγιδευμένοι σε αυτό που θα ήθελα να ονομάσω «παγίδα του κακού ηγέτη», ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στη διεθνή πολιτική, όπου η πτώση - ή κατά καιρούς η παράνομη εξάλειψη - ενός κακοποιού ηγέτη αντιμετωπίζεται ως θρίαμβος της ελευθερίας, ενώ οι βαθύτερες πολιτικές πραγματικότητες που παρήγαγαν αυτόν τον ηγέτη παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ανέγγιχτες.

Η παγίδα είναι παραπλανητικά απλή. Ένας ηγέτης κάπου στον κόσμο αποκτά τη φήμη του αυταρχικού, διεφθαρμένου ή καταπιεστικού. Το ιστορικό του γίνεται ευρέως γνωστό: οι δημοκρατικοί θεσμοί υποβαθμίζονται, οι επικριτές φιμώνονται, οι διαμαρτυρίες καταστέλλονται και ο ανεξάρτητος τύπος κατακρίνεται. Όταν ένας τέτοιος ηγέτης αμφισβητείται, απομακρύνεται, συλλαμβάνεται ή δολοφονείται, η στιγμή αυτή παρουσιάζεται ως νίκη για την ελευθερία.

Η ηθική σαφήνεια αυτής της αφήγησης είναι σαγηνευτική. Ένας κακός ηγέτης έχει πέσει. Φαίνεται ότι έχει αποδοθεί δικαιοσύνη.

Ωστόσο, αυτή η σαφήνεια συχνά μας τυφλώνει σε πολύ πιο περίπλοκα ερωτήματα σχετικά με το διεθνές δίκαιο, τις γεωπολιτικές συνέπειες και το μακροπρόθεσμο μέλλον των εμπλεκομένων κοινωνιών.

Πάρτε για παράδειγμα την πρόσφατη δολοφονία του δεύτερου Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν, του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, κατά τη διάρκεια των συνεχιζόμενων επιθέσεων ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν. Λίγοι θα αμφισβητούσαν τον καταπιεστικό χαρακτήρα της 36χρονης ηγεσίας του.

Η βαρβαρότητα του ιρανικού κράτους είναι έκδηλη εδώ και δεκαετίες. Από τα τέλη Δεκεμβρίου, οι αρχές έχουν καταστείλει βίαια τις διαμαρτυρίες σε εθνικό επίπεδο που απαιτούν «θεμελιώδεις και διαρθρωτικές αλλαγές, συμπεριλαμβανομένης της πλήρους μετάβασης σε ένα δημοκρατικό σύστημα που σέβεται τα δικαιώματα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια».

Τα τηλεφωνήματα στον Τραμπ και η ιστορική καταστροφή

Tommaso Merlo - 13 Μαρτίου 2026

Πηγή: Tommaso Merlo

Ο Τραμπ συμπεριφέρεται σαν νταής μπροστά στις κάμερες, αλλά πίσω από τα παρασκήνια είναι συνεχώς κολλημένος στο τηλέφωνό του. Μίλησε ακόμη και με τον Πούτιν, ελπίζοντας ότι θα μεσολαβήσει για να βάλει τέλος στο πανδαιμόνιο που έχει εξαπολύσει, αλλά ο παλιός τσάρος έκανε την χειρονομία της περιφρόνησης, τουλάχιστον προς το παρόν. Με το κλείσιμο των Στενών, οι ρωσικοί πόροι γίνονται ανάρπαστοι και στη Μόσχα ρίχνει βροχή από ρούβλια. Καλύτερες τιμές, νέοι πελάτες, ενώ οι Αμερικανοί διακινδυνεύουν μια από τις χειρότερες ήττες της καριέρας τους. Την απώλεια του Κόλπου, αλλά και μιας καταστροφικής παγκόσμιας ηγεσίας. Ο Πούτιν μίλησε επίσης εκ μέρους των Κινέζων, οι οποίοι απολαμβάνουν το θέαμα σκαρφαλωμένοι στο Σινικό Τείχος, ενώ τα πετρελαιοφόρα τους περνούν γαλήνια από τα Στενά του Ορμούζ, και όλος ο κόσμος συνειδητοποιεί ότι το μοντέλο τους δεν είναι τελικά τόσο κακό.


Όχι ένας βίαιος και υποκριτής σερίφης, αλλά μια πολυπολική κοινότητα. Όχι μια ζούγκλα της αγοράς, αλλά η πολιτική στο τιμόνι. Όχι ότι η Κίνα είναι παράδεισος, αλλά τουλάχιστον δεν αιματοκυλούν τον κόσμο για το τίποτα, και τύπους όπως ο Τραμπ τους στέλνουν για γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία, όχι στην πιο ισχυρή έδρα. Ακόμα και το Τελ Αβίβ βομβαρδίζει τον Τραμπ με τηλεφωνήματα, απαιτώντας να μείνει πιστός και να συνεχίσει να βομβαρδίζει το Ιράν για λογαριασμό τους - ή μάλλον, θέλουν ο Λευκός Οίκος να συνεχίσει να αντιμετωπίζει τις ιδεολογικές τους αυταπάτες και όχι τα προβλήματα των Αμερικανών πολιτών.

''Όντως φοβερώτατον το του θανάτου μυστήριον...''

Στο ξεκίνημα του βιβλίου του, ''Ο Κηπουρός και ο Θάνατος'', ο Γιώργος Γκοσποντίνωφ, λέει κάπου, πως αγαπούσε πολύ όλα εκείνα τα βιβλία που ήταν γραμμένα σε πρωτοπρόσωπη γραφή. Κι αυτό γιατί ήξερε, ευθύς εξ αρχής, ότι ο ήρωας του βιβλίου, ο ήρωάς του, δε θα πέθαινε ποτέ. Είχε φαίνεται από παιδί μεγάλη ευαισθησία -και ποιός δεν έχει- στο μεγάλο ζήτημα του θάνατου -ιδιαίτερα όταν έχει να κάνει μ΄ ένα αγαπημένο πρόσωπο.  

    Όταν έπιασα στα χέρια μου να διαβάσω το βιβλίο του, ο νους μου, παράλληλα με την ανάγνωση του ταξίδευε, όποτε χρειαζόταν, σε άλλα τρία σπουδαία για μένα λογοτεχνικά έργα πάνω στο ζήτημα του θανάτου : στο ''Ο Θάνατος του Ιβάν Ίλιτς'' του μέγα Τολστόι, όπου ο πρωταγωνιστής του περιγράφει βήμα-βήμα την πορεία του προς τον θάνατο του, στο βιβλίο του σπουδαίου και αγαπημένου στοχαστή Σταύρου Ζουμπουλάκη, ''η Αδερφή μου'', όπου ο συγγραφέας περιγράφοντας βήμα-βήμα την πορεία προς τον θάνατο τη αγαπημένης του αδερφής, στοχάζεται σε κάθε στιγμή πάνω στην ύπαρξη και στον θάνατο, και τέλος, στο πιο υπέροχο για μένα ποίημα του πολιτισμού του λαού μας, το κατ΄ εξοχήν γραμμένο πάνω στο ζήτημα του θανάτου, που είναι η Εξόδιος Ακολουθία. Όπου στη γραφή του διακρίνεις μια απέραντη, παρηγορητική τρυφερότητα τόσο γι αυτόν που έχει ''φύγει'', όσο και για τους οικείους του, καθώς ξεκλειδώνεται στοχαστικά, το μυστήριο του θανάτου και εξυμνείται η προοπτική μια άλλης πιο όμορφης ζωής, της όντως ζωής -για όποιον θέλει να πιστέψει σ΄ αυτήν βέβαια.     

π. Βασίλειος Θερμός: Ποια πίστη; Σε ποιο Θεό; Ας εξετάσουμε τον τρόπο με τον οποίο θρησκεύουμε

Ἐνοριακὴ Νεανικὴ Ἑστία Ι.Ν. Ἁγ.Γερασίμου Ἄνω Ἰλισίων

 
Δευτέρα 9 Μαρτίου 2026 

Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρεσβ. π. Βασίλειος Θερμός,
Ψυχίατρος παιδιῶν καὶ ἐφήβων, Καθηγητὴς στὴν Ἀνωτάτη Ἐκκλ. Ἀκαδημία Ἀθηνῶν
Θέμα: «Ποιά πίστη; Σὲ ποιόν Θεό; Ἂς ἐξετάσουμε τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποίο θρησκεύουμε»

Έρχεται παγκόσμιο σοκ;

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

Σε μια απόκρημνη γωνιά ψηλά στις ελβετικές Άλπεις, στέκεται σκαρφαλωμένη μια μέχρι πρότινος ασήμαντη πολίχνη, που όμως από το 1971 αποκτά σταδιακά δεσπόζουσα θέση στην διεθνή πολιτικοοικονομική σκηνή, καθώς φιλοξενεί αδιαλείπτως τις εργασίες του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ.

Στις πρώτες εβδομάδες του Ιανουαρίου κάθε έτους, το Νταβός της Ελβετίας προσελκύει το ενδιαφέρον της παγκόσμιας κοινότητας, αφού η αφρόκρεμα της πολιτικής, της οικονομίας και των επιχειρήσεων συγκεντρώνεται στο δημοφιλές χειμερινό θέρετρο των Άλπεων, όπου εν κρυπτώ και παραβύστω συμφωνούνται και καθορίζονται οι πολιτικές που θα επηρεάσουν την ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Σημειώνουμε ότι στην ετήσια συνάντηση του Νταβός προσέρχονται δεκάδες πολιτικοί ηγέτες, οικονομικοί σύμβουλοι και διακεκριμένα στελέχη τεχνολογικών και τραπεζικών κολοσσών από όλα τα μήκη και πλάτη της γης, προκειμένου να αναβαπτιστούν στην νεοταξίτικη κολυμβήθρα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF), που έχει εξελιχθεί σε μία άτυπη, αλλά αποφασιστικής σημασίας για το μέλλον της ανθρωπότητας παγκοσμιοποιητική δομή της υπερεθνικής ολιγαρχίας.

Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, που αποτελεί «πνευματικό τέκνο» του αδυσώπητου αρχινεοταξίτη Κλάους Σβαμπ, βασικού εμπνευστού και διαπρύσιου κήρυκα της «Μεγάλης Επανεκκίνησης», υποδέχεται κάθε χρόνο τον σκληρό πυρήνα της παγκόσμιας ελίτ, δηλ. αυταρχικούς ηγέτες, διαπλεκόμενους ολιγάρχες και διευθύνοντες συμβούλους καινοτόμων επιχειρήσεων, οι οποίοι στις προγραμματισμένες εκδηλώσεις ανταλλάσσουν φιλοσοφημένες απόψεις για τα ζητήματα της παγκοσμιοποίησης, του διεθνούς εμπορίου και των γεωπολιτικών συγκρούσεων.

Οι δεσμοί του Τζέφρι Έπσταϊν με το Ισραήλ

Francesca Gnetti

Πηγή: Διεθνές

«Πώς γράφεται, με δύο «i»;» ρωτάει ο Ισραηλινός πολιτικός Εχούντ Μπαράκ τον πρώην χρηματοδότη και σεξουαλικό παραβάτη Τζέφρι Έπσταϊν, ο οποίος προσφέρεται να τον βοηθήσει να ενταχθεί στο διοικητικό συμβούλιο της Palantir, μιας εταιρείας λογισμικού παρακολούθησης για την οποία ο Μπαράκ δεν έχει ακούσει ποτέ. Ο Έπσταϊν προσθέτει ότι κατέχοντας αυτή τη θέση σε μια τέτοια εταιρεία θα μπορούσε εύκολα να κερδίσει ένα εκατομμύριο δολάρια ετησίως. Η ανταλλαγή, που φέρεται να έγινε τον Φεβρουάριο του 2013, περιέχεται σε εκατομμύρια έγγραφα που δημοσίευσε στα τέλη Ιανουαρίου το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, το οποίο αποκαλύπτει το δίκτυο παγκόσμιων παικτών εξουσίας που συνδέονται με τον δισεκατομμυριούχο που βρέθηκε νεκρός στο κελί του στις 10 Αυγούστου 2019, πέντε εβδομάδες μετά τη σύλληψή του, υποτίθεται ότι αυτοκτόνησε.

Η φιλία μεταξύ του Επστάιν και του Μπαράκ, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός του Ισραήλ μεταξύ 1999 και 2001 και υπουργός σε διάφορες κυβερνήσεις, ήταν μακροχρόνια και τα έγγραφα αποκαλύπτουν δεκάδες ηλεκτρονικά μηνύματα μεταξύ τους, τα οποία εμπλέκουν επίσης τη σύζυγο του πολιτικού, Νίλι Πριέλ Μπαράκ, και διάφορους συνεργάτες. Μεταξύ 2015 και 2019, μετά την απαγγελία κατηγοριών σε βάρος του Επστάιν για προσέλκυση πελατών σε πορνεία, ο Μπαράκ και η σύζυγός του ήταν τακτικοί θαμώνες στο διαμέρισμα του χρηματοδότη στο κέντρο της Νέας Υόρκης. Το προσωπικό το αποκαλούσε «διαμέρισμα του Εχούντ», αποκαλύπτει ένα ηλεκτρονικό μήνυμα. Οι ανταλλαγές συνεχίστηκαν μέχρι λίγες εβδομάδες πριν από τη δεύτερη σύλληψη του Επστάιν το 2019. Τον Ιούνιο, ο Πριέλ Μπαράκ τον ενημέρωσε για την άφιξή τους στο διαμέρισμα στις 21 του ίδιου μήνα, περίπου δύο εβδομάδες πριν από τη σύλληψή του.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ

ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

https://esdoge.gr/

Το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα (ΕΣΔΟΓΕ) με την υποστήριξη του Οργανισμού Πολιτισμού Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ) διοργανώνει Εκδήλωση Τιμής στην Εθνική Αντίσταση στο Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας», το Σάββατο στις 14 Μαρτίου 2026 και ώρα 19:00 με ελεύθερη είσοδο (θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας).

Η εκδήλωση είναι αφιερωμένη στους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και στα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας, αναδεικνύοντας τη σημασία της ιστορικής μνήμης και της διεκδίκησης των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα.

Στην εκδήλωση συμμετέχουν οι :

·                Βασίλης Λέκκας

·                Ρίτα Αντωνοπούλου

·                Λάκης Χαλκιάς

Καθώς και οι:

Νίκος Μποφίλιος, Μάνος Παπαδάκης, Άγγελος Θεοδωράκης, Σταύρος Ξένος, Λήδα – Καλλιόπη Αγγέλου, Νατάσα Παπαδοπούλου – Τζαβέλλα και το Μουσικό Σύνολο «Ρωμιοσύνη», υπό τη διεύθυνση του Τέο Λαζάρου.

Δεν πρόκειται μόνο για μια περιφερειακή κατάρρευση, αλλά για μια παγκόσμια.

Filippo Bovo - 10 Μαρτίου 2026

Πηγή: Φιλίππο Μπόβο

Στο Ιράν, ο διορισμός του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, γιου του μαρτυρικού Αλί, ως νέου Ανώτατου Ηγέτη έχει χαιρετιστεί με λαϊκή υποστήριξη που δεν φαίνεται να ταιριάζει με τις περιγραφές που έχουν δώσει μέχρι στιγμής τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Ενώ συνεχίζουν να παρέχουν ευφημιστικά ανεπαρκή κάλυψη της συνεχιζόμενης σύγκρουσης στην περιοχή, έχουν ωστόσο καταφέρει να ισχυριστούν ότι «οι ενέργειες του Τραμπ έχουν αντικαταστήσει μόνο μια παλαιότερη εκδοχή του Χαμενεΐ με μια νεότερη» (CNN). 

Ωστόσο, το να λέμε ότι αυτό ήταν «το μόνο αποτέλεσμα» εξακολουθεί να μοιάζει με ψέμα: τι γίνεται με την ανθρωπιστική ζημιά (για παράδειγμα, τα 168 νεκρά κορίτσια στο Μινάμπ, ένα πραγματικό έγκλημα πολέμου που διαπράχθηκε σύμφωνα με ένα σενάριο που έχει ήδη παρατηρηθεί στη Γάζα: πρώτα χτυπιέται ο στόχος, στη συνέχεια, 40 λεπτά αργότερα, όταν η επιχείρηση διάσωσης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, χτυπιέται ξανά, αυξάνοντας τους αριθμούς· και στη συνέχεια, επιπλέον, αρνείται κάθε ευθύνη, αποδίδοντάς την στο μέρος που δέχτηκε την επίθεση, σαν να ήθελε να εφαρμόσει μια «ψεύτικη σημαία»: μια άλλη ιδιαιτερότητα, κι αυτή, της ισραηλινο-αμερικανικής «μεθόδου»), ή ακόμα και την οικονομική ή πολιτική ζημιά.

Δεν θα είναι εύκολο να διαπραγματευτεί κανείς με τον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, ειδικά τώρα που οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούν να αποσυρθούν από τη σύγκρουση με μια ακόμη παρασκηνιακή συμφωνία που θα σώσει εν μέρει το πρόσωπό (τους): η επίθεση της 28ης Φεβρουαρίου σκότωσε όχι μόνο τον πατέρα του, αλλά και τη μητέρα του, τη σύζυγό του, τον γιο του, την αδερφή του, τον κουνιάδο του και τα παιδιά τους, καθώς και τον πατέρα ενός άλλου κουνιάδου. Όλοι έγιναν μάρτυρες. Η κατάσταση δεν ήταν διαφορετική για τη χώρα του: 1.205 άμαχοι σκοτώθηκαν, συμπεριλαμβανομένων 195 ανηλίκων, τοξικές βροχές έπληξαν 10 εκατομμύρια ανθρώπους (βομβαρδισμός των διυλιστηρίων πετρελαίου της Τεχεράνης με το προκύπτον τοξικό νέφος), καθώς και η καταστροφή 8.000 σπιτιών, 265 σχολείων, 36 εγκαταστάσεων υγειονομικής περίθαλψης, 15 βιβλιοθηκών, καθώς και 350 τζαμιών και 8 ιστορικών και πολιτιστικών χώρων (4 Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO).

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΟΝ (1)

Του Hans – Georg Gadamer

Μια διάλεξη που δόθηκε στην Αθήνα το 1972

Για να μιλήσουμε για την σημασία της Ελληνικής φιλοσοφίας για το παρόν πρέπει να προσπαθήσουμε να σκεφθούμε με τρόπο ερμηνευτικό. Ήδη όλη η προβληματική: ποια σημασία έχει η Ελληνική φιλοσοφία για το παρόν, δεν είναι δυνατόν να τύχει οποιασδήποτε επεξεργασίας με λογικό τρόπο, εάν δεν συνειδητοποιήσουμε τις προϋποθέσεις που φέρουμε μαζί μας, ήδη με την ερώτησή μας.

 Αυτές οι προϋποθέσεις είναι όμως μιας διπλής τάξεως. Αυτό που μας αντιδιαστέλλει από τα 150 χρόνια της ελληνο-χριστιανικής παραδόσεως της κουλτούρας μας είναι το γεγονός πως εμείς δεν θεωρούμαστε πλέον οι φορείς και οι φύλακες αυτής της κληρονομιάς, αλλά τοποθετούμεθα σε μια συνειδητή σχέση με αυτή. Αυτό που μας χωρίζει από το άμεσο βίωμα μέσα στην παράδοση και μας εμποδίζει να την αναπτύξουμε λέγεται κοινώς ιστορική συνείδηση. 

Αυτή μας υποχρεώνει ξεκινώντας από τον Ρομαντισμό, να δούμε το σύνολο του παρελθόντος και της παραδόσεως με μάτια ξένα ας πούμε. Έχουμε συνείδηση, όταν θέλουμε να το κατανοήσουμε, ότι έχουμε να κάνουμε με κάτι τόσο ξένο που μόνο η αυτοεξαφάνιση και η πλήρης μεταφορά σ’ αυτήν την αποξένωση, στον χώρο και στον χρόνο, θα μπορούσε να μας δώσει την ελπίδα κάποιας κατανοήσεως. Από το άλλο μέρος όμως, σαν αυτοσυνειδησία ακριβώς η οποία συνιστά το θεμέλιο των ιστορικών επιστημών και του ιστορικισμού των επιστημών, πρέπει να θέσουμε την αντίθετη ερώτηση, εάν είναι δηλαδή σωστή αυτή η προϋπόθεση, της ανώνυμης ας πούμε εισόδου μας σ’ έναν ξένο κόσμο για να αποκωδικοποιήσουμε κάτι. Και ίσως δεν είναι καί τόσο σωστό 1800 χρόνια μετά, όπως δεν ήταν στα σίγουρα σωστό και 1800 χρόνια πριν, όταν όλα ζούσαν ακόμη στην ακέραιη ενότητα του Χριστιανισμού και της Αρχαιότητος ;

Μέχρι ποιού σημείου η αρχαία φιλοσοφία μάς μεταφέρει σε ένα είδος χθόνιας παραδόσεως, τέτοιας που οι ερωτήσεις μας και οι ικανότητές μας για κατανόηση να εξαρτώνται από την μέθεξή μας σ’ αυτή την παράδοση και να μην μας επιτρέπουν να τοποθετηθούμε σε μια ελεύθερη ή ουδέτερη θέση, όπως όταν βρισκόμαστε απέναντι σε κάτι ξένο; Τώρα να θέσουμε τόσο ρητώς την ερώτηση σημαίνει να εξομολογηθούμε ήδη πως είναι κάτι εντελώς διαφορετικό να θέτουμε ερωτήσεις στον Πλάτωνα και στον Αριστοτέλη, στην Ευρώπη, και στην Ευρωπαΐζουσα κουλτούρα των ημερών μας, από το να διαβάζουμε κείμενα που προέρχονται από άλλες κουλτούρες. Κατά κάποιο τρόπο, του οποίου δεν έχουμε και την αντίληψη, ανάμεσα σε μας και τούς Έλληνες υφίσταται μια συνέχεια, η οποία μέσω του μοντέρνου διαφωτισμού, ο οποίος προέρχεται από την Μεταρρύθμιση, ανάγεται στην Χριστιανική παράδοση του Μεσαίωνος, και τέλος, μέσω του Αυγουστίνου, στην όψιμη αρχαιότητα. Κανένας μας δεν έχει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να διαβάσει Πλάτωνα χωρίς να ακούσει την μυστική φωνή του Αυγουστίνου. Πίσω από τον Αυγουστίνο όμως στέκονται οι Έλληνες συγγραφείς της όψιμης Αρχαιότητος, η λεγόμενη νεοπλατωνική φιλοσοφία, δηλαδή ο Πλωτίνος, αυτή η παράξενη μεγαλοφυΐα που σαν ένας δεύτερος Πλάτων, στο τέλος της Αρχαιότητος, κατορθώνει μια πλήρη ανανέωση της Πλατωνικής σκέψης. Και έτσι όταν πρόκειται να διαβάσουμε Πλάτωνα, είναι για μας μια ερμηνευτική απαραίτητη απαίτηση να χρησιμοποιήσουμε την ιστορία των συνεπειών τής πλατωνικής σκέψης.

Τέλος αν θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε τί πράγμα σημαίνει η Ελληνική φιλοσοφία στο όλον της, συναντούμε δίπλα στην πλατωνική παράδοση η οποία ζει στον μυστικισμό και στον πνευματισμό, και δίπλα στην αριστοτελική η οποία ζει ακόμη στον λατινικό κόσμο μέχρι τον νεοθωμισμό τού σήμερα, δύο ξεχασμένες φιγούρες, και παρ’ όλα αυτά πολύ επίκαιρες, της ελληνικής σκέψης: την Στοά, της οποίας η ηθική φιλοσοφία, στ’ αλήθεια, σαν ήσυχος διαλογισμός της διαδρομής της φύσεως και των αναλλοίωτων νόμων της, συνιστά την φιντεϊστική ικανότητα, το χάρισμα της μοντέρνας επιστήμης της φύσεως, και τέλος τον Επικούρειο αθεϊσμό, στον οποίο, δεν είναι τυχαίο που ο Μαρξ αφιέρωσε την διδακτορική του διατριβή. Γενικώς δεν γνωρίζουμε ακριβώς πόσο ζωντανή είναι ακόμη αυτή η παράδοση.

 Ένας επιστήμονας της Φύσεως δεν γνωρίζει ότι είναι ένας Στωικός και η καταγωγή τού αθεϊσμού από τον Επίκουρο δεν πρέπει να βρίσκεται μέσα στην συνείδηση παρά ελαχίστων, από τους μοντέρνους άθεους, ενώ η Πλατωνική και η Αριστοτελική παράδοση κυριαρχεί σε όλη της την εννοιολογική έκφραση, στην τεχνική-τεχνολογική γλώσσα. Όλο αυτό δεν πρέπει να αποτελεί για μας μόνον ένα ιστορικό χρέος, μια αιτία κάποιας ιστορικής έρευνας. Πρέπει αντιθέτως να έχουμε συνείδηση του γεγονότος ότι όλο αυτό συνεισφέρει, όταν προσπαθούμε να αποκωδικοποιήσουμε με τον τρόπο της σκέψης, τις πρώτες γραμμές ενός Έλληνος στοχαστού.

Είτε λοιπόν αναζητούμε μια τέτοια άμεση συνάντηση με την Ελληνική σκέψη, είτε αναζητούμε να κατανοήσουμε τους Έλληνες φιλοσόφους σε όλη τους την πρωτοτυπία, αυτή η αναζήτηση ξεκίνησε ήδη από το τέλος του 18ου αιώνος. Πιο συγκεκριμένα υπήρξε το νέο κίνημα της φιλοσοφίας που προκλήθηκε από τον Καντ για να φέρει, με τον Χέγκελ και τον Σλαϊερμάχερ, τις μεγάλες αναγνώσεις της ελληνικής φιλοσοφίας. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρώτη γερμανική μετάφραση του Πλάτωνος, η οποία είναι και η πρώτη πλήρης μετάφραση του Πλάτωνος σε μια ευρωπαϊκή γλώσσα, προέρχεται από τον Σλαϊερμάχερ. Και πρέπει να δούμε στον Χέγκελ τον αυθεντικό εξερευνητή των όψιμων διαλόγων του Πλάτωνος.

Αυτός μας έπεισε, μέσα στα πλαίσια της δικής του σκέψης, πως εδώ (για παράδειγμα στον διάλογο «Παρμενίδης») δεν πρόκειται απλώς για διαλεκτικά παιχνιδάκια, αλλά ούτε για φιλοσοφικό μυστικισμό που τοποθετείται έξω από την αυθεντική φιλοσοφία, αλλά για έναν αυθεντικό πυρήνα φιλοσοφικής σκέψης που δεν μπορεί να μείνει μακρυά από κανέναν στοχαστή: Υπάρχει μια διάσημη φράση του Χέγκελ που λέει: «Δεν υπάρχει καμμία αρχή του Ηράκλειτου που να μην έχω συμπεριλάβει στην λογική μου».

 Αυτός χρησιμοποίησε σαν παρτενέρ, στον διαλεκτικό του διάλογο και τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη. Έτσι έγινε μια φιλοσοφική ανακάλυψη σ’ αυτή την επιστροφή στους Έλληνες, στα γραπτά τους. Παρότι δε μια φιλοσοφική συνειδητοποίηση παίρνει τώρα την θέση μιας φιλοσοφικής παραδόσεως της Αρχαιότητος που είναι ακόμη ζωντανή, αλλά μόνον με έναν ανώνυμο τρόπο, ή καλύτερα: ακόμη και αν στρεφόμαστε να υπολογίσουμε αυτή την παράδοση με ιστορική συνείδηση – δεν προκύπτει από αυτό μια κάποια εντύπωση μιας πραγματικής αποξενώσεως σε σχέση με μας!

Σαν συνέχεια αυτής της διπλής συνάντησης στο μέσον ανάμεσα στην παράδοση και στην ιστορική επανασύσταση, γνωρίσαμε την μεγάλη διάδοση της ιστορικής έρευνας. Μια τέτοια συνάντηση βεβαίως, στο φιλοσοφικό επίπεδο, δεν στάθηκε μόνον εκείνη μιας ιστορικής έρευνας. Θα ήθελα να θυμήσω για παράδειγμα τον Κίρκεγκαρντ του οποίου η στροφή από την διαλεκτική του Χέγκελ, βαπτίσθηκε από την ελληνική φιλοσοφία, από τον Σωκράτη και από την αρχή της Ειρωνίας. Ήταν η διαλεκτική της υπάρξεως που ο Κίρκεγκαρντ, σαν Χριστιανός συγγραφέας, έβρισκε αυθεντικά εκφρασμένη στους Έλληνες, και ξεκινώντας λοιπόν από αυτή επιτέθηκε στην διαλεκτική τής διαμεσολαβήσεως (της έννοιας) του Χέγκελ, η οποία είχε αποφύγει το Αut-Aut, και είχε διαφθείρει ο ήθος!Αλλά και η ίδια η ιστορική έρευνα δεν ήταν μόνον πεπαλαιωμένη. Ας αναφερθούμε εδώ στον Trendelenburg, τον Zeller, τον Dilthey. Τα ίδια τα μεγάλα έργα της ιστορίας τής φιλοσοφίας, καθολικής σφραγίδος, τού Baeumker και της σχολής του ιδιαιτέρως, επεδίωκε ένα μυστικό φιλοσοφικό ενδιαφέρον, όπως επίσης και η σχολή του Μαρβούργου, όπου ο δάσκαλός μου Natorp ήταν ένας από τους μεγαλύτερους γνώστες της Ελληνικής φιλοσοφίας. Αυτός λοιπόν έβλεπε στον Πλάτωνα έναν πρόδρομο του Καντ. 

Ωσπου τέλος με τον Χάιντεγκερ ο διάλογος με τους Έλληνες φιλοσόφους εισήλθε σ’ ένα καινούργιο στάδιο. Όλοι αυτοί μας πιστοποιούν ότι η συνεχής συνάντηση με την Ελληνική φιλοσοφία είναι μια συνάντηση με τον εαυτό μας, μια συνάντηση με κάτι που δεν έλαβε χώρα μια φορά και έφτασε, αλλά μια συνάντηση με κάτι στο οποίο υπάρχει αυθεντική αλήθεια.

Και τώρα θα ήθελα να δείξω με μερικά παραδείγματα αυτού που συναντούμε στα ελληνικά κείμενα της φιλοσοφίας.

Συνεχίζεται
Αμέθυστος

ΠΗΓΗ:https://amethystosbooks.blogspot.com/2026/03/1_02144169827.html?m=1
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

π. Βασίλειος Θερμός: Προνεωτερικός, νεωτερικός, μετανεωτερικός άνθρωπος

0:00 Εισαγωγή
0:46 Τα χρονικά πλαίσια των τριών σταδίων
1:29 Χαρακτηριστικά πρώτου σταδίου (Προνεωτερικότητας)
3:57 Χαρακτηριστικά δεύτερου σταδίου (Νεωτερικότητας)
5:16 Χαρακτηριστικά τρίτου σταδίου (Μετανεωτερικότητας)
8:15 Σύγκριση των τριών σταδίων μεταξύ τους
11:15 Συμπερασματικά

Το βίντεο βασίζεται σε αποσπάσματα της βιντεοσκοπημένης διάλεξης που έδωσε ο π. Βασίλειος Θερμός με θέμα "Προνεωτερικός, νεωτερικός, μετανεωτερικός άνθρωπος. Τι σημαίνουν αυτά για την εξομολόγηση" στο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλίας στις 23 Ιανουαρίου 2014, στα πλαίσια Σεμιναρίου Πνευματικών που διοργάνωσε η Μητρόπολη Δημητριάδος.

Ολόκληρη η ομιλία:

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΕΡΑΝΗ ΚΑΙ ΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

«Ο βομβαρδισμός μαθητών στο Ιράν από τις ΗΠΑ είναι η μεγαλύτερη σφαγή αμάχων από τις ΗΠΑ μετά την επίθεση στο Μάι Λάι. Ο ισραηλινός βομβαρδισμός της αποθήκης πετρελαίου της Τεχεράνης αποτελεί τη μεγαλύτερη μεμονωμένη πράξη χημικού πολέμου εναντίον άμαχου πληθυσμού στην ιστορία. Ασύλληπτο νέο βάθος βαρβαρότητας» έγραψε πρόσφατα ο Τζέισον Χάικελ…

Το πρόσφατο χτύπημα δεξαμενών πετρελαίου στην Τεχεράνη δημιούργησε ένα μεγάλο τοξικό νέφος που κάλυψε εκατομμύρια ανθρώπους για πολλές ώρες ή και ημέρες. 

Πέρα από τη ρύπανση του αέρα, αυτά ακριβώς τα χτυπήματα δημιουργούν συνθήκες μόνιμης και επικίνδυνης, για τη δημόσια υγεία,  ρύπανσης του νερού και του εδάφους. Η συστηματική δηλητηρίαση του αέρα, των υδάτων και του εδάφους δεν αποτελεί «παράπλευρη απώλεια». Βλέπουμε ότι και στην περίπτωση της Τεχεράνης, ΗΠΑ και Ισραήλ ακολουθούν ακριβώς την ίδια στρατηγική που ακολούθησαν στη Γάζα. Μέσω ενός σφοδρού βιομηχανικού πολέμου, η ευρύτερη περιοχή μετατρέπεται σταδιακά σε μια αβίωτη no man’s land, επιβεβαιώνοντας ότι η υπέρτατη μορφή κυριαρχίας πάνω σε έναν τόπο είναι η ικανότητα να τον καθιστάς μόνιμα εχθρικό για την ίδια τη ζωή.

Όπως ακριβώς το καπιταλιστικό σύστημα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να παράγει και να αποβάλλει βιομηχανικά σκουπίδια στις περιφέρειες του κόσμου, έτσι και ο βιομηχανικός πόλεμος του 21ου αιώνα μεταβολίζει συνειδητά τον ζωτικό χώρο του «εχθρού» σε τοξικά απόβλητα. Η Τεχεράνη βιώνει την απόλυτη αντικειμενοποίηση: μια πόλη, οι φυσικοί της πόροι και οι κάτοικοί της αντιμετωπίζονται ως απόβλητα, έτοιμα προς απόρριψη στη χωματερή του δυτικού πολιτισμού…

Η μυστικιστική σχέση του “νέου” με το “Μεγάλο Ισραήλ” – Ο ρόλος των Χριστιανών Σιωνιστών

08/03/2026

ΑΝΔΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΚΗΣ

Όταν ο Αμερικανός πρεσβευτής στο Ισραήλ Μάικ Χάκαμπι δήλωνε σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Αμερικανό δημοσιογράφο Τάκερ Κάρλσον ότι το Ισραήλ έχει “βιβλικό δικαίωμα” να καταλάβει ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, μια ανατριχίλα διαπέρασε τον αραβικό κόσμο και όχι μόνο.

Όταν ο Κάρλσον του ζήτησε να διευκρινίσει “σε ποια εδάφη αναφέρεστε;” ο Χάκαμπι αφού είπε πως “Θα ήταν μια χαρά αν τα έπαιρναν όλα”, συμπλήρωσε πως το Ισραήλ δεν επιχειρεί να καταλάβει τον έλεγχο της Ιορδανίας, της Συρίας, του Ιράκ ή οποιασδήποτε άλλης χώρας, αλλά θέλει να διαφυλάξει τον πληθυσμό του…

Με την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο και καθώς κατέρρεε το καθεστώς Άσαντ στη Συρία εμφανίστηκαν χάρτες και σενάρια για το “Μεγάλο Ισραήλ”. Ο όρος “Μεγάλο Ισραήλ” (Eretz Yisrael HaShlema) αναφέρεται σε μια ιδεολογική, θρησκευτική και πολιτική αντίληψη που υποστηρίζει την επέκταση των συνόρων του κράτους του Ισραήλ στη “Γη της Επαγγελίας” που δόθηκε στους απογόνους του Αβραάμ και η οποία εκτείνεται «από τον ποταμό της Αιγύπτου (Νείλο) έως τον μεγάλο ποταμό Ευφράτη».

- Παρόντες όλοι; - Κύριε, ο Ευαγόρας λείπει.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

'' Εψές πουρνό μεσάνυχτα στης φυλακής τη μάντρα

μες στης κρεμάλας τη θελιά σπαρτάραγε ο Βαγόρας.

Σπαρτάρησε, ξεψύχησε, δεν τ’ άκουσε κανένας.

Η μάνα του ήταν μακριά, ο κύρης του δεμένος,

οι νιοί συμμαθητάδες του μαύρο όνειρο δεν είδαν,

η νια που τον ορμήνευε δεν είχε νυχτοπούλι.

Εψές πουρνό μεσάνυχτα θάψαν τον Ευαγόρα.

Σήμερα Σάββατο ταχιά όλη η ζωή σαν πρώτα.

Ετούτος πάει στο μαγαζί, εκείνος πάει στον κάμπο,

ψηλώνει ο χτίστης εκκλησιά, πανί απλώνει ο ναύτης,

και στο σκολειόν ο μαθητής συλλογισμένος πάει.

Χτυπά κουδούνι, μπαίνουνε στην τάξη του ο καθένας.

Μπαίνει κι η πρώτη η άταχτη κι η τρίτη που διαβάζει,

μπαίνει κι η πέμπτη αμίλητη, η τάξη του Ευαγόρα.

- Παρόντες όλοι;

- Κύριε, ο Ευαγόρας λείπει.

- Παρόντες, λέει ο δάσκαλος.

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

Ακολουθεί σχολιασμός από το ΜΑΝΟ ΛΑΜΠΡΑΚΗ

Η ομιλία έγινε με άδεια τα κυβερνητικά έδρανα 

Είπε στη Βουλή ο Αντ. Σαμαράς :

"Κυρίες και κύριοι βουλευτές,

Σήμερα δεν σκοπεύω να εκφράσω τις ανησυχίες μου:

-Για την ακρίβεια και την αισχροκέρδεια.

-Για την διαφθορά, που καταγγέλλεται πια και με τη βούλα και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

-Για τις υποκλοπές, που αφορούν και μένα προσωπικά. Και το λέω τώρα που ολοκληρώθηκε η δίκη...

-- Για τα πληρωμένα τρόλς, που εμένα δεν μπορούν να με ακουμπήσουν,

αλλά που δηλητηριάζουν τη Δημοκρατία μας.

-Για την κρίση στέγης και ενοικίων.

-Για το αγροτικό πρόβλημα, και τη Μερκοσούρ.

-Για το δημογραφικό και την αποδυνάμωση της ελληνικής περιφέρειας.

-Για τους παράνομους μετανάστες και τις νέες ροές που θα φέρει ο Πόλεμος.

-Για την διαρκή υποχώρηση της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας.

-Για την κοινωνία της κόπωσης και για τον πολύ τον κόσμο, που χάνει καθημερινά την αγοραστική του δύναμη.

Δεν θα εκφράσω για όλα αυτά σήμερα τις ανησυχίες μου...

Κι έτσι δεν θα στενοχωρηθεί ο κ. Πρωθυπουργός,

ώστε να αρχίσει πάλι να μιλάει

για «επαγγελματίες ανησυχούντες» και «πατριώτες του καναπέ»...

Πάντως αναρωτιέμαι: Όταν μιλάει ο Πρωθυπουργός για “επαγγελματίες ανησυχούντες”,

τι να εννοεί; Ότι κάποιοι ανησυχούν για οικονομικά οφέλη; Ποιους εννοεί;

Δημήτριος (Μήτρος) Πέτροβας (1745 – 12 Μαρτίου 1838),

Δημήτριος (Μήτρος) Πέτροβας - Ο οπλαρχηγός της ελληνικής επανάστασης του 1821

Προσωπογραφία του Μητροπέτροβα 

Εθνικό Ιστορικό Μουσείο 

Ο Δημήτριος (Μήτρος) Πέτροβας (1745 – 12 Μαρτίου 1838), γνωστότερος ως Μητροπέτροβας ήταν Κλεφτοκαπετάνιος, παλιός συμπολεμιστής του Καπετάν Ζαχαριά και οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 από τη Μεσσηνία, καθώς και ένας από τους ηγέτες της Μεσσηνιακής Επανάστασης κατά τη διάρκεια της Βαυαρικής Αντιβασιλείας του Όθωνα (Βαυαροκρατία) το 1834.

Βιογραφία

Ο Μήτρος Πέτροβας ήταν κλεφτοκαπετάνιος και αγωνιστής του ’21 από τη Μεσσηνία. Είναι περισσότερο γνωστός ως Μητροπέτροβας.

Γεννήθηκε το 1745 (κατ’ άλλες πηγές το 1738) στη Γαράντζα (σημερινή Μέλπεια) της Μεσσηνίας. Ήταν, πιθανώς, γιος του Αγγελή Πέτροβα, αρχηγού ομάδας Κλεφτών επί Ενετοκρατίας (1685-1715) και στη συνέχεια στα πρώτα έτη της δεύτερης Τουρκοκρατίας.

Ανέπτυξε από νωρίς δραστηριότητα κατά των Οθωμανών και το 1770 συμμετείχε στην Επανάσταση των Ορλωφικών.

Συντάχθηκε εξαρχής με τους Κολοκοτρωναίους, με τους οποίους συνδεόταν με δεσμούς αδελφοποιίας, όπως και όλη του η οικογένια. Πήρε μέρος στα Ορλωφικά (1770) και στη συνέχεια εξακολούθησε τον αγώνα του κατά των Τούρκων και Τουρκαλβανών της Πελοποννήσου, στο πλευρό του Κωνσταντίνου Κολοκοτρώνη.

Ο Μητροπέτροβας πέθανε πλήρης ημερών, στις 12 Μαρτίου του 1838, αφήνοντας στη ζωή δύο γιους, τον Αντώνιο (1775-1855) και τον Πέτρο.

Ο Μητροπέτροβας ήταν αδελφοποιητός φίλος και συμπολεμιστής με τον πατέρα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Κωνσταντή[1]. Μετά το φόνο του Κωνσταντίνου (Κωσταντή) Κολοκοτρώνη το 1785, ο Μητροπέτροβας ως συνδεόμενος από τα παλιά χρόνια με δεσμούς αδελφοποιίας και φιλίας με το Κολοκοτρωνέικο ανέλαβε την κηδεμονία του νεαρού ακόμη Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Υπήρξε δε και ο πρώτος δάσκαλος του στην πολεμική τέχνη και τον βοήθησε με κάθε τρόπο όταν κηρύχθηκε η Επανάσταση.

Το 1819 ο Μητροπέτροβας μυείται στην Φιλική Εταιρεία από τον Κυριάκο Καμαρίνο και μετά από δυο χρόνια ο Μητροπέτροβας σε ηλικία 76 ετών με την έναρξη της Επανάστασης, συμμετείχε με δικό του πολεμικό σώμα (ασκέρι) στην απελευθέρωση της Καλαμάτας κατά την 23η Μαρτίου του 1821. Μπαίνει σχεδόν από τους πρώτους στην Καλαμάτα λίγο προτού τον Κολοκοτρώνη, τον Παπαφλέσσα, τον Νικηταρά, τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, τον Αναγνωσταρά και άλλους αγωνιστές, ενώ στη συνέχεια προέλασε στη βόρεια Μεσσηνία, όπου κατέλυσε τις Οθωμανικές αρχές.

Διπλά πρότυπα

Andrea Zhok - 10 Μαρτίου 2026

Πηγή: Άντρεα Ζοκ

Δεν κατηγορώ τους von der Leyen, τους Merze, τους Macron, τους Kallas, τους Tajani. Άλλωστε, η υποκρισία τους, τα διπλά τους μέτρα και σταθμά, τα ψέματά τους εξηγούνται εύκολα: πρέπει να λογοδοτήσουν σε αυτούς που τους έβαλαν εκεί (που δεν είναι το εκλογικό σώμα).
Κατηγορώ εκείνους - πολίτες, ψηφοφόρους, χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης - που τροφοδοτούν με θέρμη την υποκρισία τους, τα διπλά τους μέτρα και τα ψέματά τους, χωρίς κανένα λόγο.

Όταν βλέπω εικόνες της Τεχεράνης ή της Βηρυτού αυτές τις μέρες, όταν βλέπω τη γειτονιά Νταχίχ στη νότια Βηρυτό να ισοπεδώνεται από ισραηλινά μαχητικά αεροσκάφη, με 80 παιδιά νεκρά (στοιχεία της UNICEF), όταν βλέπω το σχολείο στο Μινάμπ να καταστρέφεται από αμερικανικό τόμαχουακ με 168 κορίτσια μέσα, όταν βλέπω τον ουρανό της Τεχεράνης γεμάτο με ένα αποκαλυπτικό σύννεφο που παράγεται από τον βομβαρδισμό των αποθηκών πετρελαίου, το οποίο μετατρέπεται σε όξινη βροχή (ξηραίνει τα πάντα στο πέρασμά του και μεταναστεύει προς το Ουζμπεκιστάν), όταν βλέπω τις μονάδες αφαλάτωσης να χτυπιούνται και 700.000 Ιρανούς πολίτες να μετατρέπονται σε άστεγους πρόσφυγες, όταν βλέπω όλη αυτή την ανθρωπιστική και οικολογική καταστροφή, που προκλήθηκε από μια μονομερή επιθετικότητα των «συμμάχων μας», δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ ένα πράγμα:

• Αλλά πού πήγαν όλες οι ομάδες ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που απαιτούν εκδίκηση από τον ουρανό για την υπερβολική χρήση της θανατικής ποινής στο Ιράν;

• Πού πήγαν όλοι αυτοί οι τρομακτικοί ακτιβιστές για το κλίμα, αυτοί που παραμόρφωσαν μουσεία για να διαμαρτυρηθούν για τις εκπομπές ρύπων και το ντίζελ του Euro 5 Panda;

Ἀφοὶ ΚΑΡΑΜΑΖΩΦ, Ντοστογιἐφσκι: ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ΕΜΕΙΝΕ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΟ.

του Διαμαντής Κούτουλας 

Τελευταῖο βιβλίο τοῦ Ντοστογιἐφσκι εἶναι οἱ "ΑΔΕΛΦΟΙ ΚΑΡΑΜΑΖΩΦ" {1880}, τὸ ὁποῖο ὀλοκλἠρωσε λίγο πρὶν πεθάνει καὶ ἀναφέρεται στὸ κεντρικὸ ἐρώτημα τῆς ΘΕΟΔΙΚΙΑΣ:  "πῶς ἕνας  πανάγαθος καὶ παντοδύναμος θεὸς ἐπιτρἐπει τὸν  χωρίς νόημα ΠΟΝΟ ;"

ΥΠΟΘΕΣΗ.

ὁ ΦΙΟΝΤΟΡ Καραμἀζωφ ἕνας ἄθλιος τὺπος ἔχει τέσσερεις γυιούς, ἐκ τῶν ὁποίων ὁ ἕνας, ὁ ΣΜΕΡΝΤΙΑΚΩΦ,  εἶναι νόθος ἀπὸ μιά διανοητικά καθυστερημένη γυναῖκα. Ἀπὸ τοὺς ἄλλους τρεῖς, ὁ ΝΤΜΙΤΡΙ εἷναι καθ’ὁμοἰωση τοῦ πατρός, ὁ ΙΒΑΝ διανοούμενος ὀρθολογιστὴς καὶ ἄθεος, ἑνῶ ὁ τρίτος, ὁ ΑΛΙΟΣΑ πιστὸς χριστιανός, ἑτοιμάζεται νά γίνει καλόγηρος, δίπλα στὸν μοναχό ΖΩΣΙΜΑ.

 Ὁ Φιόντορ ἁρνεῖται νὰ δώσει στὸν Ντμίτρι τά χρήματα τῆς μητρός του πού δικαιοῦται καὶ κυνηγᾶ τὴν ἴδια γυναῖκα ποὺ ἐπιθυμεῖ καὶ ὁ γυιός του, τὴν ΓΚΡΟΥΣΕΝΚΑ.

 Ἡ ἀπόπειρα συμφιλίωσης τῆς οἰκογἐνειας στὸ μοναστήρι τοῦ Ζωσιμᾶ ἀποτυγχάνει καὶ ὁ Ντμίτρι διακηρύσσει ΔΗΜΟΣΙΩΣ ὅτι ΘΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙ ΤΟΝ ΑΘΛΙΟ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ . 

 Ἐν τῶ μεταξὺ ὁ ΙΒΑΝ διακηρύσσει τὶς ἰδέες του: 

ΔΕΝ ΥΠΆΡΧΕΙ ΘΕΟΣ στὸν κόσμο, ΔΙΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟ ΚΑΚΟ καὶ διερωτᾶται "ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΠΑΣΧΟΥΝ ΤΑ ΑΘΩΑ ΠΑΙΔΙΑ; ΤΙ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΑΥΤΟ ΣΤΗΝ ΑΡΜΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ; "

{Τὸ παρἀδειγμα τοῦ ΙΒΑΝ εἶναι ἀνατριχιαστικό:  στρατιῶτες βασανίζουν ἕως θανάτου ἕνα 5χρονο παιδὶ μπροστὰ στὴν μητέρα του, ἡ ὁποία τελικὰ τρελαίνεται, γιὰ νὰ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΟΥΝ..

Καὶ διερωτᾶται ὁ Ἰβὰν Καραμἀζωφ: "ΠΩΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΕΤΟΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ;' }

Ἄρα συμπεραίνει ὁ ΙΒΑΝ, θεὸς δέν ὑπάρχει, ὁπότε ΠΑΣΑ ΗΘΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΒΑΤΙΚΗ.

Η Πολιτικοποίηση των 21 Μαρτύρων της Λιβύης

Δημοσιεύθηκε στις: 15 Φεβρουαρίου, 2026

Miray Philips

Έχουν περάσει έντεκα χρόνια από τότε που το ISIS (Ισλαμικό Κράτος) μετέδωσε, στις 15 Φεβρουαρίου 2015, ένα φρικιαστικό βίντεο με τον αποκεφαλισμό είκοσι Κοπτών και ενός Γκανέζου σε παραλία της Λιβύης. Οι άνδρες, καταγόμενοι από χωριά της Άνω Αιγύπτου, εργάζονταν ως οικονομικοί μετανάστες στη Λιβύη όταν το ISIS τούς απήγαγε σε δύο διακριτές επιχειρήσεις, τον Δεκέμβριο του 2014 και τον Ιανουάριο του 2015. 

Οι είκοσι ένας αυτοί άνθρωποι μετατράπηκαν γρήγορα σε ένα σύμβολο της αγριότητας του ISIS που στοίχειωσε την κοινή γνώμη, καθώς ενεπλάκησαν στην πολιτική της παγκόσμιας εκστρατείας κατά της τρομοκρατίας. Η πολιτικοποίηση αυτών των ανθρώπων καταδεικνύει τη δύσκολη θέση των χριστιανών στην Αίγυπτο και ευρύτερα στη Μέση Ανατολή, οι οποίοι εργαλειοποιούνται από διάφορους ισχυρούς παράγοντες —από την αιγυπτιακή κυβέρνηση έως την αμερικανική θρησκευτική Δεξιά— προς ίδιον πολιτικό όφελος.

Το μακάβριο αυτό θέαμα θανάτου κατέληξε να συμβολίζει το σύγχρονο μαρτύριο για την Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία ανακήρυξε τους είκοσι έναν αγίους και τους τίμησε ως μάρτυρες, ορίζοντας την 15η Φεβρουαρίου ως ημέρα μνήμης των σύγχρονων Κοπτών μαρτύρων. Όταν οι σοροί των εντοπίστηκαν τελικά, εκταφιάστηκαν, επαναπατρίστηκαν στην Αίγυπτο και ενταφιάστηκαν στο χωριό αλ-Ουρ της Μίνια, γενέτειρα δεκατριών από αυτούς.

Σ. Μητραλέξης: Τασ σενάρια εξόδου για τις ΗΠΑ από τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή

Ο Σωτήρης Μητραλέξης, διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων, μιλάει στην τηλεόραση της «Ν»

Στ. Σταυρόπουλος: Ένας κόσμος που βουλιάζει στο πολεμικό χάος, ισχυρών με "μεσσιανιστικές" ακρότητες

Ο σκιτσογράφος - αρθρογράφος Στάθης Σταυρόπουλος σε μια εφ όλης της ύλης συζήτηση , για το πώς οι ΗΠΑ και το Ισραήλ με την επιθετική πολεμική τους κίνηση στο Ιράν, έχουν καταβυθίσει τους πάντες στην πολεμική άβυσσο και μάλιστα όταν οι ΗΠΑ κινούνται χωρίς στρατηγική εν αντιθέσει με το Ισραήλ , η κατάσταση γίνεται χαοτικά απρόβλεπτη την ώρα που το Ιράν, εμφανίζεται με πολίτες που είτε συμφωνούν με το σύστημα εξουσίας είτε διαφωνούν, αυτό που υπερασπίζονται ενιαία , είναι την ύπαρξη τους ως κρατική υπόσταση.

Ο Στάθης μιλάει για την σύγχρονη " μεσσιανιστικού ύφους" αντίληψη που επικρατεί σε μεγάλους δρώντες ισχύος , όπως οι ΗΠΑ, αλλά και για την αδρανοποίηση των κοινωνιών στον πολεμικό όλεθρο με την παραδοξότητα σχηματικά οι αγορές να εμφανίζονται για τα κέρδη τους φυσικά, ποιο ανήσυχες από την παράταση του πολέμου.

Ο Τραμπ ξεμένοντας από πυραύλους παρουσιάζει το ΚΡΑΧ ως ΝΙΚΗ;;

Δημήτρης Λιάτσος

Ο Τραμπ «νικά» συντριπτικά και πλήρως αφού «κατάφερε» να μείνει χωρίς βάσεις και πρεσβείες στον Περσικό, αλλά και χωρίς…πυραύλους!!! 

Έτσι φέρνει επιπλέον από τη… Νότια Κορέα! 

Από την άλλη πλευρά ο Ζελένσκι, δεν αντέχει τη μοναξιά και ξαναγυρίζει στην επικαιρότητα με δημοσιοποίηση επιχείρησης δολοφονίας του Ούγγρου π/θ…. Εκείνος σηκώνει το γάντι και βάζει τέρμα στη μεταφορά εκατομυρίων «μαύρων» ποσών από Ευρώπη προς Ουκρανία και ταναπαλιν! Δείτε το βίντεο 👇 κάτω στο πρώτο σχόλιο!

____________

Τάκης Μοσκώβ 

Πολλοί αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν η υπερσύγχρονη δυτική πολεμική μηχανή, με τους προϋπολογισμούς των τρισεκατομμυρίων, να δυσκολεύεται τόσο πολύ απέναντι σε «πρωτόγονα» ιρανικά drones όπως τα Shahed. Η απάντηση δεν βρίσκεται μόνο στα τσιπ της TSMC ή στους δορυφόρους GLONASS & BeiDou, αλλά στα βαθιά δομικά ρήγματα του ίδιου του δυτικού καπιταλισμού.

Το μοντέλο της Δύσης βασίζεται στο μέγιστο κέρδος. Οι αμυντικές βιομηχανίες όπως οι Lockheed, Raytheon κ.λπ. έχουν εθιστεί στην πώληση πανάκριβων «κοσμημάτων»: ένας πύραυλος Patriot των 4 εκατομμυρίων δολαρίων για να καταρρίψει ένα drone των 20.000 δολαρίων. Αυτή η εξίσωση οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη χρεοκοπία. Οι «εχθροί» της Δύσης - αυτοί που ουσιαστικά αμύνονται στα ιμπεριαλιστικά της σχέδια- έχουν καταλάβει ότι η ποσότητα και η απλότητα έχουν τη δική τους ποιότητα. Οταν ο αντίπαλός σου φτιάχνει 10.000 αναλώσιμα drones, το «συμπαγές» σου σύστημα αρχίζει να ραγίζει.

Νότης Μαριάς: Η Κάρπαθος καρφί στο μάτι του Ερντογάν

«Ο λύκος την τρίχα αλλάζει, το χούϊ δεν τ’ αλλάζει» λέει ο θυμόσοφος λαός μας. Έτσι σε λιγότερες από 48 ώρες η Τουρκία με μια άκρως προκλητική ανακοίνωση έθεσε ξανά θέμα αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και των Δωδεκανήσων με αφορμή την εγκατάσταση πυραύλων Patriot στην Κάρπαθο.

Πλέον ο Ερντογάν μετά το Καστελόριζο βάζει τώρα στο στόχαστρο και την Κάρπαθο. Ισχυρίζεται παράνομα βέβαια η Άγκυρα ότι διεθνείς συνθήκες δήθεν επιβάλλουν την αποστρατικοποίηση στα Δωδεκάνησα. Και όταν έρχεται στο προκείμενο τολμάει να επικαλείται τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων της 10ης Φεβρουαρίου 1947 ανάμεσα στην ηττημένη Ιταλία και τους νικητές Συμμάχους μεταξύ των οποίων ήταν και η Ελλάδα. Δεν ήταν όμως μεταξύ των νικητών Συμμάχων και η Τουρκία για τον απλό λόγο ότι η Άγκυρα ήταν στενή σύμμαχος των ναζί έχοντας υπογράψει Σύμφωνο Φιλίας με τον Χίτλερ στις 18 Ιουνίου 1941, τέσσερις ημέρες πριν την χιτλερική εισβολή στη τότε ΕΣΣΔ. Έτσι όπως έχουμε αναλύσει σε σχετική μας αρθρογραφία την ώρα που ο κρητικός λαός έδινε τη Μάχη της Κρήτης κατά της ναζιστικής μπότας η Τουρκία πλασαριζόταν με τις δυνάμεις του άξονα.

Η Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947 μετά από επιμονή της τότε ΕΣΣΔ προέβλεπε αποστρατικοποίηση της Δωδεκανήσου αλλά αυτό αφορά μόνο τα τότε συμβαλλόμενα μέρη όπως τη σημερινή Ρωσία, τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, τη Γαλλία ακόμη και την Ινδία όχι όμως και την Τουρκία καθότι δεν ήταν συμβαλλόμενο μέρος. Μάλιστα με βάση το άρθρο 34 της Συνθήκης της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών «μια συνθήκη δεν δημιουργεί υποχρεώσεις ή δικαιώματα για τρίτες χώρες». Επομένως είναι εντελώς παράνομη η εκ μέρους της Τουρκίας επίκληση της Συνθήκης Ειρήνης του 1947 περί δήθεν αποστρατικοποίησης της Δωδεκανήσου.

Πρέπει δε να επισημανθεί ότι ακόμη και τα παραπάνω συμβαλλόμενα μέρη της Συνθήκης των Παρισίων όπως η Ρωσία, η Βρετανία, οι ΗΠΑ κλπ δεν θέτουν καν θέμα αποστρατικοποίησης της Δωδεκανήσου μιας και από τη δεκαετία του ΄50 έπαψαν γενικώς να εφαρμόζονται τα διάφορα καθεστώτα αποστρατικοποίησης για τα Δωδεκάνησα, για τα ιταλικά νησιά Panteleria, Lampedusa, Lampione και Linosa καθώς και για την τότε Δ. Γερμανία αλλά και για τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την τότε Αν. Γερμανία, την Ουγγαρία και τη Φινλανδία.

Επιτέλους οι Ελληνικές ψυχές ομιλούν

*Παλαιότερη δημοσίευση 

Ανοιχτή επιστολή 

προς τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας Ρ. Τ.  Ερντογάν 

Κοινοποίηση στα:

1) Μέλη του ΟΗΕ

2) Μέλη Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

CC: Members of United Nations,

Members of European Parliament,

Media

Μετάφραση Αγγλικού κειμένου:

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Αξιότιμε Κύριε Πρόεδρε,

Πρόσφατα έχετε καθιερώσει μια επαναλαμβανόμενη και συνεχή αναφορά  στα «σύνορα της καρδιάς των Τούρκων», όπως τα αντιλαμβάνεστε εσείς, τα οποία δεν ταυτίζονται με τα σημερινά φυσικά σύνορα της Τουρκίας προκειμένου να «χωρέσουν» σε αυτά και όλες οι νέο-οθωμανικές, επεκτατικές σας επιδιώξεις.  Συχνά μάλιστα, μας πληροφορείτε πως παραδίδετε σε όλους εμάς και «μαθήματα ιστορίας». 

Εμείς όμως γνωρίζουμε πολύ καλά πως αυτά τα «μαθήματα ιστορίας» όπως τα αποκαλείτε, αποτελούν μαθήματα επικίνδυνου λαϊκισμού σε ανιστόρητους και αμόρφωτους ανθρώπους οι οποίοι είναι φυσικό να μην γνωρίζουν όσα θα έπρεπε να γνωρίζετε εσείς!

Γιατί κάθε μορφωμένος άνθρωπος, Τούρκος,  Έλληνας ή από οποιαδήποτε άλλη χώρα, ασφαλώς και χαμογελάει όταν σας ακούει να αναφέρεστε στα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου ισχυριζόμενος ότι «Σε αυτά τα νησιά έχουμε την ιστορία μας, τα μνημεία μας, τα τζαμιά μας!».

Όλοι οι στοιχειωδώς μορφωμένοι άνθρωποι σε ολόκληρο τον πλανήτη,  γνωρίζουν πως το Αιγαίο πέλαγος, από την χαραυγή της ιστορίας ήταν και παραμένει Ελληνικό. Οι περιστασιακοί κατακτητές ποτέ δεν μπόρεσαν, ούτε πρόκειται να μπορέσουν ποτέ στο μέλλον, αυτό να το αλλάξουν.

Μήπως, μια και φαίνεται να σας ενδιαφέρει η ιστορία, πρέπει να σας υπενθυμίσουμε πως η λέξη Αιγαίο, σύμφωνα με την αθάνατη Ελληνική μυθολογία που μελετάει ολόκληρος ο πλανήτης εδώ και χιλιάδες χρόνια, προέρχεται από τον πατέρα του Θησέα και βασιλιά της Αθήνας Αιγέα ο οποίος έπεσε και πνίγηκε στα νερά του πελάγους από το ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο;

Να σας υπενθυμίσουμε πως εδώ και 3.000 τουλάχιστον χρόνια πρωτοελληνικοί λαοί όπως Ίωνες, Αχαιοί, Αιολείς και άλλοι, μετέτρεψαν την Μικρά Ασία σε χώρο πολιτικής και πολιτισμικής ανάπτυξης του Ελληνισμού; Πως τα τετελεσμένα βίας και γενοκτονίας στα οποία είναι συνηθισμένοι οι πρόγονοι σας και δυστυχώς αρκετοί σύγχρονοι σας, όπως εσείς προσωπικά, δεν αλλοιώνουν ούτε κατ ελάχιστο την πραγματική ιστορία;

Αν εσείς στις μέρες μας ψάχνετε απεγνωσμένα «αποδείξεις» για τον απροκάλυπτο επεκτατισμό σας στα τζαμιά που έχτισαν πρόσκαιροι κατακτητές σε ελάχιστα από τα 6.000 νησιά και βραχονησίδες που βρίσκονται στον Ελλαδικό χώρο, τι θα πρέπει να πούμε εμείς για το μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, τον ναό της Αγίας του Θεού Σοφίας που χτίστηκε στην Πόλη του Κωνσταντίνου δέκα ολόκληρους αιώνες πριν εμφανιστούν οι κατακτητές – πρόγονοί σας;

ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΩΤΟΚΥΡΙΑΖΑΤΗ ΛΑΖΑΤΙΝΟ - "ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΡΜΑΤΟΠΛΕΓΜΑΤΑ"

Του Γιώργου Κυριακού*

Στο προοίμιο για τον Φώτο, ο Μίλτος Σαχτούρης: 

Δεν έχω γράψει ποιήματα/ δεν έχω γράψει ποιήματα/ μόνο σταυρούς/ σε μνήματα καρφώνω.

Με το σφυρί ο Μανόλης Αναγνωστάκης: 

Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις/ Να μην τις παίρνει ο άνεμος.

Ο Νίκος Καρούζος πλησιάζει ακόμα πιο κοντά στις πληγές: 

Ποτέ στ’ αλήθεια δεν το ‘μαθα τι είναι τα ποιήματα./ Πολλοί τα βαλσαμώνουν ως μηνύματα./ Εγώ τα λέω ενθύμια φρίκης.

Και ο Άρης Αλεξάνδρου, μάς προειδοποιεί: 

Με τις λέξεις σου να είσαι πολύ προσεχτικός/όπως είσαι ακριβώς μ’ έναν βαριά τραυματισμένο που κουβαλάς στον ώμο./ Εκεί που προχωράς μέσα στη νύχτα μπορεί να τύχει να γλιστρήσεις στους κρατήρες των οβίδων/ μπορεί να τύχει να μπλεχτείς στα συρματοπλέγματα.

Όμως εγώ θα σας μιλήσω για τα συρματοπλέγματα. Η Ποίηση του Φωτοκυριαζάτη ήταν μέσα σε αληθινά συρματοπλέγματα. Η μικρή του πατρίδα -κοινή μας πατρίδα- έζησε στα συρματοπλέγματα. Ηλεκτροφόρα, γύρω από τις μεθόριους, γύρω από την αυλή της φυλακής που έζησε καταδικασμένος, στα κάτεργα, στο Κιαφ Μπάρι και στο Μπουρέλι. Κάθε λέξη του Φώτου είναι και μια σταγόνα αίμα στο συρματόπλεγμα. Δεν είναι νοερά τα συρματοπλέγματα. Δεν διαθλώνται μέσα σε μεταφορές, υπονοούμενους προσδιορισμούς, καλολογικά στοιχεία, παρομοιώσεις. Τα συρματοπλέγματα είναι συρματοπλέγματα.

«Δεν υπάρχει μέση λύση»: Οι Ισραηλινοί στηρίζουν τον πόλεμο στο Ιράν, παρά τα αυξανόμενα πλήγματα που δέχονται

Αλ Τζαζίρα

Οι περισσότεροι Ισραηλινοί υποστηρίζουν τον πόλεμο, σύμφωνα με δημοσκόπηση, καθώς επιστρέφει η γενοκτονική ρητορική και οι αντίπαλοι αντιμετωπίζουν απειλές και βία.

Al Jazeera

Ισραηλινοί ανταποκριτές έκτακτης ανάγκης εργάζονται σε σημείο πρόσκρουσης μετά την εκτόξευση από το Ιράν μπαράζ πυραύλων προς το Ισραήλ, εν μέσω της σύγκρουσης ΗΠΑ-Ισραήλ με το Ιράν, στο Χολόν του Ισραήλ, στις 9 Μαρτίου 2026 [Dylan Martinez/ Reuters]

Από τον Simon Speakman Cordall

Δημοσιεύτηκε στις 10 Μαρτίου 202610 Μαρ 2026

Ο Ιταμάρ Γκρίνμπεργκ γέλασε όταν ρωτήθηκε αν πίστευε ότι έπρεπε να φοβάται. Ο 19χρονος Ισραηλινός αντιπολεμικός ακτιβιστής μόλις περιέγραψε ότι τον έφτυσαν στον δρόμο και ότι είναι στόχος μιας διαδικτυακής εκστρατείας μίσους.

«Ναι!» απάντησε τελικά. «Αν το σκεφτόμουν, μάλλον θα έπρεπε. Απλώς δεν έχω χρόνο.»

Φωνές σαν του Γκρίνμπεργκ είναι σπάνιες στο Ισραήλ σε μια εποχή που η δημόσια έκκληση για πόλεμο αυξάνεται και η γενοκτονική γλώσσα, ήδη οικεία σε εκατομμύρια Παλαιστίνιους, επανεμφανίζεται, αλλά με διαφορετικό στόχο - το Ιράν.

Επισήμως, 11 Ισραηλινοί έχουν σκοτωθεί σε ιρανικές επιδρομές από τότε που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ξεκίνησαν τον πόλεμό τους στο Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου. Ποιος μπορεί να είναι ο πραγματικός αριθμός ή πόσοι από τους βαλλιστικούς πυραύλους του Ιράν μπορεί να έχουν διαπεράσει την αμυντική ασπίδα Iron Dome της χώρας, είναι άγνωστο.

Μιλώντας στον τόπο μιας ιρανικής πυραυλικής επιδρομής στη Δυτική Ιερουσαλήμ, λίγο μετά την έναρξη των αμερικανο-ισραηλινών επιθέσεων στο Ιράν, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου επέστρεψε στη χρήση αποκαλυπτικής γλώσσας που χαρακτηρίζει τη γενοκτονία που έχει πραγματοποιήσει η χώρα του στη Γάζα. Συγκρίνοντας τους Ιρανούς με τον βιβλικό εχθρό του εβραϊκού λαού, τον Αμαλήκ, τον οποίο οι Εβραίοι είχαν θεϊκή εντολή να εξαλείψουν από προσώπου γης, ο Νετανιάχου δήλωσε στους δημοσιογράφους: «Στο τμήμα της Τορά αυτής της εβδομάδας, διαβάζουμε: "Θυμήσου τι σου έκανε ο Αμαλήκ". Θυμόμαστε και ενεργούμε".

Μέχρι στιγμής, το Ιράν ισχυρίζεται ότι έχει εξαπολύσει επιθέσεις σε όλο το Ισραήλ, λέγοντας ότι οι πύραυλοί και τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη του έπληξαν στρατιωτικές εγκαταστάσεις, συμβολικές υποδομές, ακόμη και το γραφείο του Νετανιάχου. Η Τεχεράνη έχει χαρακτηρίσει τις επιθέσεις ως ακριβείς και στρατηγικές, αντί για αδιάκριτες και ως μέρος μιας ευρύτερης περιφερειακής αντίδρασης. Το Ιράν ισχυρίζεται επίσης ότι έχει στοχεύσει τοποθεσίες όπως το Τελ Αβίβ, το αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν και η Χάιφα.

Πόσο ά-σχημοι γίναμε ... και ακόμη είμαστε στην αρχή της "Νύχτας μας"

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Θα σου πω όλη την ιστορία, από την αρχή. Για να μην αναρωτηθείς ξανά πώς ένα καλό παιδί καταλήγει να κλωτσάει στο κεφάλι έναν άνθρωπο πεσμένο στο έδαφος, να σκοτώνει έναν σκύλο, να βιάζει μια γυναίκα, να σκοτώνει έναν άνθρωπο .

Όλα ξεκίνησαν όταν τα αγόρια σου ήταν δύο- τρία χρονών. 

Είχατε πάει βόλτα σε μια καφετέρια.

Και τα είδες να μαδάνε την γλάστρα του μαγαζιού και να γεμίζουν τον τόπο χώματα και σκέφτηκες πως αυτό το παιχνίδι θα τα απασχολήσει για λίγο και ήπιες μια ακόμα γουλιά εσπρέσο.

Και όταν ο σερβιτόρος προσπάθησε να τους μιλήσει, έγινες έξαλλη που ανακατεύεται με ξένα παιδιά.

Και τότε που πετούσανε πετρούλες στην παραλία επάνω σε μια κοπέλα και εκείνη σε στραβοκοίταξε και σκέφτηκες πως δεν έχει ιδέα από παιδιά, η κακομαθημένη!

Ίσως να φταίει και εκείνη η πρώτη φορά που ο μικρός άρπαξε το φτυαράκι από το χέρι ενός παιδιού, στο πάρκο κι εσύ έκανες ότι δεν είδες.

Και μεταξύ μας, καμάρωσες που το παιδί σου είναι διεκδικητικό.

Και όταν το παιδάκι αντέδρασε, το χτύπησε με το φτυάρι στο κεφάλι. 

Και κατά βάθος το ευχαριστήθηκες.

Φταίει που μετά, στο νηπιαγωγείο, εσύ ο περήφανος μπαμπάς, συμβούλεψες τα μικρά να ρίχνουν και από καμία ψιλή, αν χρειαστεί (αλλά μόνο αν χρειαστεί, δεν είσαι παράλογος), γιατί δεν είναι τίποτα φλώροι.

Αυτή είναι επίσης μια επιλογή Samson

Filippo Bovo - 09/03/2026

Πηγή: Φιλίππο Μπόβο

Μετά τα διυλιστήρια της Χάιφα στο Ισραήλ, χτυπήθηκαν επίσης και τα διυλιστήρια της Bapco στο Μπαχρέιν. Αυτά ήταν αντίποινα για τα προηγούμενα πλήγματα στα διυλιστήρια της Τεχεράνης, τα οποία παρήγαγαν 250.000 βαρέλια πετρελαίου ημερησίως. 

Με την επιδρομή τους, το Ισραήλ δημιούργησε (ή, επανέλαβε, αφού είχε προηγουμένως στοχεύσει πετρελαϊκές υποδομές: για παράδειγμα, πέρυσι, στον Πόλεμο των Δώδεκα Ημερών, ο οποίος αργότερα αντεπιτέθηκε με πυραύλους στα εργοστάσια της Χάιφα, ή ξανά το 2006, όταν βομβάρδισε τα εργοστάσια της Τζιγιέ στον Λίβανο) ένα σοβαρό προηγούμενο που επιτρέπει σε άλλους να κάνουν το ίδιο εναντίον του σε πόλεμο. Ακριβώς όπως όταν, ξανά τις τελευταίες ημέρες, και ο Αμερικανός σύμμαχός του έπληξαν τις μονάδες αφαλάτωσης στο Κεσμ, ουσιαστικά εξουσιοδοτώντας την Τεχεράνη να χτυπήσει τις ισραηλινές, από τις οποίες το Τελ Αβίβ εξαρτάται κατά πάνω από 60% (για να μην αναφέρουμε τις χώρες του GCC, οι οποίες εξαρτώνται ακόμη περισσότερο από αυτές τις υποδομές: τα ΗΑΕ κατά 42%, η Σαουδική Αραβία κατά 70%, το Ομάν κατά 86%, το Κατάρ και το Κουβέιτ κατά 90%, το Μπαχρέιν κατά 95%: αν δεν λειτουργούσαν πλέον, ο πληθυσμός, που αυξήθηκε τρομερά κατά τη διάρκεια όλων αυτών των ετών «ήσυχης ευημερίας», θα αναγκαζόταν αμέσως να φύγει).

Η επίθεση στο διυλιστήριο πετρελαίου και στις εγκαταστάσεις αποθήκευσης της Τεχεράνης δεν ήταν επομένως καλή ιδέα για το Ισραήλ: όχι μόνο λόγω των σοβαρών στρατιωτικών συνεπειών, αλλά και των ατμοσφαιρικών, υγειονομικών και πολιτικών. Χθες μίλησα για την Επιχείρηση Σαμψών (την πυρηνική επιλογή), και αυτή ήδη πλησιάζει, επειδή ισοδυναμεί με μια μη συμβατική χημική επίθεση. Σύντομα, οι ουρανοί και οι δρόμοι της Τεχεράνης τυλίχτηκαν σε ένα τεράστιο τοξικό σύννεφο που, αφού μέθυσε τα 10 εκατομμύρια κατοίκους της πρωτεύουσας, εξαπλώθηκε βόρεια και βορειοανατολικά, κατευθυνόμενο προς το Τουρκμενιστάν και την Κεντρική Ασία. 

Αρθρο Στέλιου Ράμφου στην «Κ»: Κρέων ή Αντιγόνη;

17.03.2025

Παρακολουθώ τις εξελίξεις του σπαρακτικού δυστυχήματος των Τεμπών και όσα αποκαλύπτονται σχετικά με την επίσημη διαχείρισή του, αναλογιζόμενος πόσο βιάστηκα να συμπεράνω ότι την ευθύνη της καταστροφής έφεραν απλώς και μόνο οι υπεύθυνοι για την κυκλοφορία των τρένων […]

Το τατουάζ στο χέρι της Μαρίας Καρυστιανού πιθανότατα παραπέμπει στις ψυχές που πέταξαν ψηλά. Οι συγγενείς των θυμάτων, σύμφωνα με τον Στέλιο Ράμφο, παρουσιάζουν αντίστοιχη με την Αντιγόνη συναισθηματική συγκέντρωση στην τύχη και την τιμή των δικών τους: Ζητούν επίμονα να μάθουν, συσπειρώνονται, γράφουν τα ονόματα, όμως σέβονται τις ψυχές των θυμάτων και δεν συνθηματολογούν, ούτε φωνασκούν. Με τον πόνο τους πλάθουν κάτι άλλο. [ΙΝΤΙΜΕ / ΘΩΜΑΪΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗ]

Παρακολουθώ τις εξελίξεις του σπαρακτικού δυστυχήματος των Τεμπών και όσα αποκαλύπτονται σχετικά με την επίσημη διαχείρισή του, αναλογιζόμενος πόσο βιάστηκα να συμπεράνω ότι την ευθύνη της καταστροφής έφεραν απλώς και μόνο οι υπεύθυνοι για την κυκλοφορία των τρένων – η νεοελληνική αποδιοργάνωση, αναξιοκρατία, κομματισμός, αδιαφορία, ανευθυνότης κ.τ.ό.

Με βοήθησαν, πρέπει να πω, τα δύο και πλέον χρόνια της συγχύσεως περί τα πράγματα (ουδέν κακόν αμιγές καλού) και με παρηγόρησε η σκέψη πως ο χρόνος φανερώνει την αλήθεια. Με ώθησε ωστόσο να ξανασκεφθώ την κατάσταση η φορτισμένη εκκρεμότητα την οποία διεμόρφωνε ένα γενικευόμενο αίσθημα κατά της πολιτείας και της δικαιοσύνης της. Αντί να αναδύεται η αλήθεια στο φως, μένει πεισματικά στον βυθό.

Η ψυχική ταύτιση