Κρίκος

Περί

Το πώς οργανώνεται και λειτουργεί ένα κόμμα της αριστεράς είναι «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση» του τρόπου με τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζει την κοινωνική αλλαγή και το ζήτημα της εξουσίας. Είναι το “υπόδειγμα” για το το πώς αντιλαμβάνεται την σχέση του με τα κινήματα και το συνδικαλισμό, ιδιαίτερα αν βρεθεί σε θέση διακυβέρνησης και θα πρέπει να διαχειριστεί τις αντιθέσεις που προκύπτουν από την μια να είσαι στην κυβέρνηση και από την άλλη στους δρόμους και το κίνημα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να ωθεί τα μέλη του και την κοινωνία να αντιστρατεύονται της λογικές της “αναθεσης” στο χώρο της πολιτικής, να γίνονται συμμέτοχοι και δημιουργοί αναλαμβάνοντας την ευθύνη της λήψης και της υλοποίησης των αποφάσεων . Να σταματήσουν να είναι «ετερόφωτοι»/ ετερόνομοι και να γίνουμε «ελεύθερα συμβαλλόμενοι παραγωγοί πολιτικής».

Η δημοκρατία, έχει γίνει μόνιμο σημείο αναφοράς, ιδιαίτερα μετά την αραβική άνοιξη του 2011 και τις πλατείες, αλλά και με βάση την αρνητική εμπειρία του αυταρχικού σοβιετικού μοντέλου. Όμως ταυτόχρονα αφήνεται πολύ εύκολα στα αζήτητα. Είτε γιατί θεωρείται τυπικό διαδικαστικό θέμα, οπότε ας το λύνουν οι «επάνω». Είτε η βάση θεωρείται ( από τις ηγεσίες αλλά και από τον εαυτό της ) ως μη-ειδική, ως μη έχουσα γνώση και εμπειρία. Είτε πάλι είναι χρονοβόρο θέμα.

Αυτό το τελευταίο είναι και η μόνη αλήθεια. Η δημοκρατία είναι καλό πράγμα μόνο που σου τρώει πολλά βράδια, για να παραφράσουμε τον Όσκαρ Ουάιλντ που αναφερόταν στον σοσιαλισμό. Θέλει χρόνο για διαβούλευση, θέλει περίσκεψη, θέλει υπομονή και συντροφικότητα, πολλές φορές θέλει και «γερά στομάχια». Όμως όσο χρόνο «τρώει» βραχυπρόθεσμα τόσο, και πολύ περισσότερο, τα αποτελέσματα είναι πιο στέρεα και η λειτουργία του κόμματος πιο αποτελεσματική.

Γι’ αυτό θέλουμε να της αφιερώσουμε χρόνο, σκέψη και συζήτηση, χωρίς να πιστεύουμε ότι είναι πολυτέλεια για αργόσχολους αλλά  στοιχειώδης όρος ώστε οι όποιες αποφάσεις και καλέσματα να μην παραμένουν κενό γράμμα.